Kancolle FanFic : Kancolle School Side ~ Suzuya x Kumano [Part 1]

Title : Kancolle School Size

Pairing : Suzuya x Kumano

Fandom : Kantai Collection -Kancolle-

Note : สคสไม่ได้แปลว่าส่งความสุข – ศาสดาผู้ไม่ประสงค์ออกนามได้เอ่ยไว้

——————————-

เสียงชอล์กที่ขีดเขียนกระดานสลับกับเสียงของอาจารย์ที่กำลังอธิบายอยู่นั้นแทบไม่ได้เข้าหัวของเด็กสาวเจ้าของเรือนผมสีเทอควอยซ์ผู้กำลังเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างที่เผยให้เห็นท้องทะเลแสนงาม ซึ่งเป็นภาพที่ชินตาสำหรับเธอเสียแล้ว จะว่าไปเธอต้องแนะนำอะไรก่อนรึเปล่าเนี่ย?

ที่นี่คือโรงเรียนคังโคเระ โรงเรียนประจำที่ตั้งขึ้นใกล้ๆ กับท่าเรือในจังหวัดคุเระ เปิดสอนตั้งแต่ระดับอนุบาลไปจนถึงระดับมัธยมปลายเชียวล่ะ ว่าไปนั้น ถึงจะบอกว่าเป็นโรงเรียนประจำก็เถอะ แต่ก็เป็นโรงเรียนที่มีนักเรียนจำนวนไม่มากนัก ที่สำคัญโรงเรียนนี้น่ะ…เอ๊ะ เหมือนมีคนเรียกชื่อเธอเลยแฮะ…

“สึ….ซัง…”

แล้วทำไมถึงไม่ได้ยินเสียงชอล์กขีดเขียนกระดานแล้วหว่า? เอ..เมื่อกี้เธอเล่าถึงตรงไหนแล้วนะ? อ๋อใช่ โรงเรียนนี้น่ะมีเรื่องแปลกๆ อยู่เรื่องนึงคือหากนักเรียนคนใดมีชื่อเหมือนกับเรือรบในสมัยสงครามโลกครั้งที่สองแล้วละก็ทางโรงเรียนจะให้ทุนค่าเล่าเรียนฟรีๆ แก่นักเรียนคนนั้นด้วย ก็ปฏิเสธไม่ได้หรอกนะว่าเธอเองก็เป็นหนึ่งในนั้นน่ะ ว่าไปนั่น…รู้สึกเหมือนมีคนยืนอยู่หน้าโต๊ะเลยแฮะ

ว่าแล้วเด็กสาวก็หันกลับมามองหน้าโต๊ะของตนเอง ก่อนที่นัยน์ตาสีชาคู่นั้นจะเบิกตากว้างในเสี้ยววินาทีเมื่อได้เห็นใบหน้าของอาจารย์ผู้สอนวิชาคณิตศาสตร์ที่ขึ้นชื่อเรื่องความเคร่งอันดับต้นๆ ของโรงเรียน แต่หน้าซีดไม่พอ ยังมิวายอุทานร้องเสียงหลงขึ้นมาอีกว่า

“อาจารย์คากะ!?”

“สึซึยะซัง ไหนลองออกมาทำโจทย์หน่อยซิ” คากะเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเรียบนิ่งพลางชี้ไปที่กระดานดำด้านหลังที่มีโจทย์คณิตศาสตร์อยู่ประมาณสองสามข้อ

ด้านสึซึยะที่เห็นโจทย์แล้วก็ได้แต่เหงื่อแตก จะไม่ให้เหงื่อแตกได้ไงกันล่ะก็ที่ทั้งหมดบนกระดานนั่นมันเรียกว่าง่ายซะเมื่อไหร่กัน แถมเธอก็ดันเป็นพวกผลการเรียนครึ่งๆ กลางๆ ซะด้วยสิ…เอาน่า สึซึยะ มองในแง่ดีหน่อย อย่างมากก็แค่ข้อเดียวเอง…

แต่ดูเหมือนอาจารย์คากะจะล่วงรู้ใจของลูกศิษย์พอสมควร ก็เลยเอ่ยต่อขึ้นมาว่า “อ๋อ ลืมบอกไป ทำทั้งกระดานนะ เพราะฉันคิดว่าเธอคงทำได้แน่นอน”

“ห๊ะ! ทั้งกระดานเลยงั้นเหรอคะ!?”

“ใช่”

…ตายแน่ สึซึยะเอ๊ย เหม่อคาบไหนไม่เหม่อ ดันมาเหม่อคาบอาจารย์คากะ จะรอดจนถึงพักกลางวันมั้ยเนี่ย…

.

.

…พักกลางวันแล้วสินะ…

สึซึยะที่สภาพเหมือนคนเพิ่งออกไปรบติดๆ กันทรุดตัวลงนั่งกับเก้าอี้ของตัวเอง หลังจากที่เมื่อยี่สิบนาทีก่อนหน้านี้เธอโดนอาจารย์เทศนาอย่างหนักเมื่อทำโจทย์บนกระดานแทบไม่ได้เลย ท่ามกลางสายตาของเพื่อนร่วมห้องนับสิบ น่าอับอายเป็นบ้า…

ระหว่างที่เด็กสาวผมสีเทอควอยซ์กำลังนั่งหมดสภาพจนไม่สนใจรอบข้างนั้น ก็มีเด็กสาวสองคนเดินตรงมายังเธอด้วยสีหน้าเป็นห่วงไม่ใช่น้อย ก่อนที่เด็กสาวเรือนผมดำสั้นดูละม้ายคล้ายเด็กผู้ชาย แถมยังใส่กางเกงแทนกระโปรงอีกด้วย เลยทำให้ยิ่งเหมือนเข้าไปใหญ่จะตัดสินใจเอ่ยทักขึ้นมาว่า

“ไหวมั้ยสึซึยะ?”

คนถูกถามเหลือบมองเล็กน้อยพลางแค่นยิ้มออกมากับคำถามที่ได้ยิน “คิดว่าฉันไหวมั้ยล่ะโมกามิ…”

“ฮะฮาฮ่า แค่เห็นสภาพก็รู้แล้วล่ะว่าไม่ไหว โอ๊ย หยิกฉันทำไมน่ะมิคุมะ!?” โมกามิร้องเสียงหลงเมื่อถูกเด็กสาวเจ้าของทรงผมทวินเทลหยิกเข้าที่แขนซ้ายให้ ก่อนที่เด็กสาวที่ถูกเรียกว่ามิคุมะจะเอ็ดเข้าให้ว่า

“ใครใช้ให้หัวเราะใส่สึซึยะจังกันล่ะ”

“ก็มันอดไม่ได้นี่น่า…”

“เดี๋ยวเถอะ วันหลังห้ามทำแบบนี้อีกนะ”

“เข้าใจแล้วจ้า เข้าใจแล้ว”

…ไอ้บรรยากาศที่แลดูบาดตาบาดใจตรงหน้าเธอนี่มันอะไรกัน..ถึงจะรู้ก็เถอะว่าทั้งคู่เป็นแค่เพื่อนกันน่ะ…

สึซึยะที่ไม่อาจทนเห็นภาพบาดตาบาดใจได้อีกจึงตัดสินใจนอนฟุบลงไปกับโต๊ะในที่สุด เพียงแค่ไม่ถึงห้านาทีเท่านั้น เด็กสาวก็ผลอยหลับไป จึงไม่ทันรับรู้ว่ามีเด็กสาวอีกคนนึงเดินเข้ามาหาพวกเธอพอดี สมาชิกกลุ่มคนสุดท้ายของพวกเธอ…

“มีอะไรกันงั้นเหรอคะ? ทำไมสึซึยะถึงได้…” ผู้มาใหม่ซึ่งเป็นเด็กสาวเจ้าของเรือนผมโพนี่เทลสีชาเอ่ยถามขึ้นพร้อมทั้งไล่สายตามองทั้งสามคน ก่อนที่สายตาของเธอจะหยุดอยู่ที่เด็กสาวผู้ซึ่งหลับไปแล้วเรียบร้อย

“คุมาโนะจังมาพอดีเลย ช่วยปลอบสึซึยะจังให้หน่อยสิ”

“ปลอบ?” คุมาโนะทวนคำเสียงงุนงง แล้วก็เป็นโมกามิที่ช่วยทำให้ความสงสัยของเด็กสาวคลายลง

“คาบเมื่อกี้สึซึยะเพิ่งโดนอ.คากะทำโทษข้อหาเหม่อน่ะ ตอนนี้สภาพเลยเป็นแบบนั้นล่ะ คาบสุดท้ายก่อนพักกลางวันแท้ๆ”

“อ๋อ”

“ถ้ายังไงก็ช่วยดูแลแทนให้ทีนะ พวกฉันขอตัวไปซื้อขนมปังสักครู่นะ” โมกามิว่า ก่อนจะจูงมือกึ่งลากมิคุมะที่ทำหน้าเหมือนไม่ค่อยอยากจะไปด้วยออกจากห้องเรียนไป เหลือไว้แต่สึซึยะกับคุมาโนะเพียงสองคน

คุมาโนะมองเพื่อนทั้งสองที่เดินไปจนกระทั่งลับหายไปจากสายตาแล้วจึงค่อยหันกลับมามองสึซึยะที่จนถึงบัดนี้ยังคงหลับไม่รู้เรื่องอยู่เช่นเคยด้วยความลังเลว่าควรจะปล่อยให้อีกฝ่ายหลับต่อไปหรือปลุกอีกฝ่ายไปซื้อขนมปังแบบพวกโมกามิบ้างแทน เพราะเธอรู้ดีว่าสึซึยะไม่เคยทำข้าวกล่องแบบเธอหรือมิคุมะ แต่จะปลุกขึ้นมาตอนนี้ก็ไม่กล้าอีก จะทำยังไงดีล่ะ…

ระหว่างที่คุมาโนะกำลังลังเลอยู่นั้น สึซึยะก็เริ่มได้สติขึ้นมาทีละนิด จนกระทั่งเด็กสาวตื่นเต็มตานั่นแหละ ถึงได้รู้ว่าตัวเองเผลอหลับไป แถมไม่ได้อยู่เพียงลำพังเสียด้วย…

“คุมาโนะ?”

คุมาโนะสะดุ้งเล็กน้อยตอนโดนเรียก ก่อนจะหันกลับไปสบตากับนัยน์ตาสีชาของสึซึยะที่กำลังจ้องเธอตาแป๋วชวนให้เธอใจเต้นแปลกๆ ทุกที “สึซึยะตื่นแล้วเหรอคะ”

“อื้อ…ตอนนี้กี่โมงแล้วงั้นเหรอ?” สึซึยะถามพลางบิดขี้เกียจ แต่ทันทีที่ได้ยินคำตอบจากคุมาโนะก็เล่นเอาเด็กสาวชะงักไปชั่วขณะเลยทีเดียว

“ก็…อีกครึ่งชั่วโมงเข้าเรียนคาบต่อไปน่ะค่ะ”

“ห๊ะ!? เหลืออีกแค่ครึ่งชั่วโมงงั้นเหรอ! แย่แล้ว ยังไม่ได้ไปซื้อขนมปังเลย เอาไงดีล่ะเนี่ย”

“สึซึยะ ใจเย็นๆ ก่อนค่ะ” คุมาโนะปราม ก่อนจะเป็นฝ่ายที่ฟิวส์ใกล้ขาดซะเองเมื่อได้ยินประโยคต่อมาที่เธอไม่อยากได้ยินจากปากสึซึยะ

“หรือไม่กินเลยดี?”

“ห้ามทำแบบนั้นอีกเป็นอันขาดนะคะ!” และแล้วก็การโต้เถียงเรื่องกินข้าวกลางวันของสึซึยะก็เกิดขึ้นอีกครั้ง…

ในขณะที่สองสาวกำลังถกเถียงกันเองอย่างไม่มีใครยอมใครอยู่นั้น ร่างบางของเด็กสาวอีกสองสาวที่เดินออกไปซื้อขนมปังก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าประตูห้อง และเป็นเด็กสาวผมสั้นที่เป็นคนยุติการถกเถียงของทั้งสอง

“มีอะไรกันงั้นเหรอสึซึยะ คุมาโนะ เสียงดังไปถึงระเบียงทางเดินเลยนะ”

“โมกามิ/คุณโมกามิ”

“ก็เราน่ะสิ คิดว่าใครงั้นเหรอ?” โมกามิเลิกคิ้ว “อ๋อ พวกเราซื้อขนมปังมาเผื่อแล้วนะ สึซึยะไม่ต้องออกไปซื้อเองแล้วล่ะ แต่ขอคิดค่าแรงเพิ่มด้วยนะ อ๊ะ ล้อเล่นน่ะ มิคุมะอย่าทำหน้าแบบนั้นสิ”

โมกามิยิ้มเจื่อนใส่มิคุมะที่กำลังถลึงตาใส่ตนเอง ก่อนจะกลบเกลื่อนด้วยการรีบยื่นถุงขนมปังให้สึซึยะที่ตีหน้ามึนใส่ตอนได้ยินเรื่องค่าแรง ในขณะที่คุมาโนะกลับถอนหายใจด้วยความโล่งอกพลางขอบคุณพวกโมกามิในใจ แล้วหลังจากนั้นไม่นานทั้งสี่ก็นั่งกินข้าวด้วยกันจนกระทั่งหมดเวลาพักกลางวัน…

คุมาโนะที่อยู่คนละห้องกับสามสาวก็ขอตัวกลับห้องเรียนของตัวเองไป ต่อมาก็เป็นโมกามิกับมิคุมะที่เดินกลับไปนั่งที่โต๊ะของตัวเอง เหลือไว้แต่สึซึยะที่ยังคงนั่งที่เดิมไม่เปลี่ยนแปลง เด็กสาวมองออกไปนอกหน้าต่างเล็กน้อย แต่ช้าก่อน…อย่าคิดว่าเธอจะเหม่ออีกเป็นครั้งที่สองของวันอีกนะ จ้างให้เธอก็ไม่มีวันเหม่อในคาบที่กำลังจะเริ่มเรียนเป็นอันขาด เพราะว่า…

“มาเริ่มเรียนกันเลยดีกว่านะจ้ะ~”

น้ำเสียงคุ้นหูของนักเรียนม.ปลายปี 1 ห้อง 2 ที่ดังขึ้นทำให้สึซึยะหันกลับมามองหน้าห้องเรียนซึ่งบัดนี้มีร่างของหญิงสาวเจ้าของฉายาราชินีนักกินยืนส่งยิ้มอยู่ อ๋อ อย่าถามว่าทำไมถึงมีฉายาแบบนั้น ถ้าอยากรู้ขอแนะนำให้ไปถามพวกอาจารย์ในโรงเรียนนี้เถอะนะ เพราะเธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม…

สึซึยะยิ้มแหยๆ เมื่อเห็นสายตาของอาจารย์ที่มองมายังเธอ สงสัยจะรู้เรื่องที่เธอเหม่อในคาบอาจารย์คากะแล้วแน่ๆ สึซึยะเอ๊ย หลบไม่พ้นแน่ๆ คาบนี้…แล้วหลังจากนั้นก็เป็นไปตามที่เด็กสาวคาดเดาไว้ทุกประการ…

.

.

…เลิกเรียนแล้ว…

“สึซึยะ วันนี้จะเข้าชมรมรึเปล่า?” โมกามิเดินเข้ามาถามสึซึยะที่กำลังเก็บข้าวของลงกระเป๋าเรียนของตนเองด้วยน้ำเสียงที่คาดหวังไม่น้อย สึซึยะเหล่ตากวาดมองไปรอบห้องเล็กน้อย แต่เธอก็ไม่เห็นมิคุมะอยู่ในห้องแล้ว ท่าทางจะไปชมรมคหกรรมแล้วล่ะมั้ง…

“คงไม่ล่ะ ว่าแต่โมกามิจะไปชมรมคอมพิวเตอร์อีกแล้วล่ะสิ” เด็กสาวผมเทอควอยซ์ตอบกลับอย่างคนรู้ทัน

“พอดีวันนี้มีนัดกันนิดหน่อยน่ะ อย่าเอาเรื่องนี้ไปบอกมิคุมะนะ”

“จ้า ไม่บอกหรอก” เพราะถึงไม่บอก มิคุมะก็รู้อยู่ดีนะโมกามิคุง~

สึซึยะคิดในใจอย่างขบขัน ทำไมเธอจะไม่รู้ว่าโมกามิเพื่อนสมัยเด็กคนแรกของเธอเป็นพวกเด็กติดเกม อ่านไม่ผิดหรอก เด็กติดเกมจริงๆ แต่เพราะเจ้าตัวสามารถรักษาระดับผลการเรียนของตัวเองไม่ให้ตกได้ตลอดเลยไม่ค่อยมีใครกล้าว่าเรื่องนี้สักเท่าไหร่ ยกเว้นมิคุมะที่เป็นห่วงเป็นใยโมกามิเป็นพิเศษ

“ถ้างั้นฉันไปก่อนนะ”

“จ้า ขอให้ชนะล่ะกันนะ”

…โมกามิไปแล้ว..เอาล่ะ แล้วเธอจะไปไหนต่อดีล่ะ หรือแวะไปชมรมสักหน่อยดีนะ?…

สึซึยะคิดเรื่อยเปื่อยขณะเดินตรงไปยังโรงฝึกของชมรมฟันดาบที่เธอกับโมกามิสังกัดอยู่ อันที่จริงแล้วที่เธอมาเข้าชมรมนี้ก็เพราะโมกามิลากเข้ามาแท้ๆ เลยนะเนี่ย ตอนแรกตั้งใจจะไม่อยู่ชมรมไหนเลยด้วยซ้ำ…และอย่าคิดว่าเธอไม่รู้นะว่าทำไมโมกามิถึงเข้าชมรมฟันดาบน่ะ

“อ้าว สึซึยะ วันนี้มาเข้าชมรมด้วยเหรอ แล้วโมกามิล่ะ?” คิดปั๊บก็โผล่มาปุ๊บ นี่ไงสาเหตุสำคัญที่เธอว่า…

สึซึยะหันไปมองต้นเสียงก่อนจะพบกับร่างสูงของเด็กสาวผู้เป็นประธานชมรมฟันดาบคนปัจจุบัน ฮิวงะ ซึ่งเมื่อเด็กสาวเห็นเป้าหมายก็ฉีกยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยสาเหตุที่ทำให้เด็กสาวต้องถ่อมาถึงชมรม ทั้งที่ใจจริงก็ไม่อยากจะมาสักเท่าไหร่

“คือว่าฉันจะมาบอกว่าวันนี้โมกามิไม่เข้าชมรมน่ะค่ะ แล้วเดี๋ยวฉันก็คงจะกลับหอแล้วด้วยเหมือนกัน รุ่นพี่ฮิวงะมีอะไรจะฝากถึงโมกามิรึเปล่าคะ?”

“เข้าใจล่ะ งั้นก็ฝากบอกโมกามิด้วยนะว่าพรุ่งนี้มาเข้าชมรมด้วย”

“ได้ค่ะ”

เมื่อแจ้งแล้วก็เผ่นให้ว่อง แหม ก็เธอเข้าชมรมบ่อยซะเมื่อไหร่กันล่ะ เฉลี่ยเดือนนึงเข้าสี่ครั้งเองด้วยซ้ำไป แล้วทำไมถึงไม่ค่อยเข้าน่ะเหรอ…ก็มันมีอะไรที่น่าสนใจกว่านั้นเยอะน่ะสิ~

To be continued

——————————-

สคสไม่ได้แปลว่าส่งความสุข แต่แปลว่าสึซึคุมะสุดยอด – ศาสดาผู้ไม่ประสงค์ออกนามได้เอ่ยไว้

มีPart2นะ.. อ๋อ ส่วนใครที่งงๆว่าทำไมโมกามิถึงกลายเป็นเกรียนเกม….เรื่องมันเริ่มมาจากประโยค “ボクが最上さ (โบคุก๊ะโมกามิซา)” โมกามิซา => โมกามิซ่า => MogamiZaa => Mogami_lnWZaa007 จบข่าว

Kancolle FanFic : Kancolle School Side ~ Suzuya x Kumano [Part 1]

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s