Yuru Yuri FanFic : ทานาบาตะ Part 3 [Yui x Kyouko]

Title : ทานาบาตะ

Pairing : Yui x Kyouko

Fandom : Yuru Yuri

Note : ควันหลงทานาบาตะ (ผิด! ยังไม่ถึง!!!) << ท่าทางจะใช้ประโยคไปจนจบ คนอ่านทำใจหน่อยล่ะกันนะ…

——————————-

ความเงียบก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็วทันทีที่ชื่อของเคียวโกะหลุดออกมาจากปากอาคาริพร้อมๆ กับที่ความสงสัยคุกรุ่นขึ้นมาอีกครั้ง แถมยังมากกว่าเดิมเสียอีก ก่อนจะเป็นคนที่เก็บอารมณ์เก่งสุดซะเองที่โพล่งถามออกไปว่า

“อาคาริรู้จัก..สินะ?”

“เอ่อ คือ…”

“งั้นฉันขอตัวก่อนนะ แล้วเจอกันนะอาคาริจัง”

ระหว่างที่อาคาริกำลังเหงื่อแตกพลั่กๆ กับคำถามที่ไม่รู้จะตอบยังไงดี เคียวโกะที่รู้สึกเหมือนตัวเองอยู่ผิดที่ผิดเวลาก็ตัดสินใจลากตัวเองออกจากสถานการณ์แปลกๆครั้งนี้เสียก่อน แต่หารู้ไม่ว่าพอตนเองออกไปแล้วนั้น สถานการณ์กลับยิ่งมาคุหนักกว่าเดิมเสียอีก…

“เหลือแค่สองคนแล้ว…จะบอกได้รึยังล่ะ?” ยุยเอ่ยเสียงเรียบ แต่นั่นกลับเป็นการเพิ่มอาการลนลานของอีกฝ่ายให้มากขึ้นไปอีกเสียอย่างนั้น

เด็กสาวผมดำมองท่าทางของเพื่อนสมัยเด็กด้วยความลำบากใจเล็กน้อย ความจริงเธอก็ไม่ค่อยอยากพูดแบบนี้หรอกนะ ทว่าเธอกลับมีความรู้สึกว่าเฉพาะเรื่องนี้เท่านั้น..ที่เธอต้องรู้ให้ได้ แต่ว่าทำไมกันนะ…

…จะเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นกับเธอในช่วงวันทานาบาตะเมื่อหนึ่งปีก่อนรึเปล่านะ…

แต่จนแล้วจนรอดอีกฝ่ายก็ยังไม่เอ่ยปากพูดอยู่ดีจนเจ้าของคำถามเริ่มถอดใจแล้วว่าคงไม่ได้คำตอบกลับมาแน่ๆ เด็กสาวเลยยันตัวลุกขึ้นมายืนด้วยตั้งใจว่าจะกลับไปเอากระเป๋าที่อยู่ในห้องเรียนแล้วกลับบ้านแทน แต่เสียงของอาคาริที่ดังขึ้นนั้นได้ขัดความตั้งใจของเธอไปเสียหมด

“ถ้า…ยุยจังรู้แล้วจะนึกมันออกได้รึเปล่าล่ะ…”

“เอ๊ะ นึก? นึกอะไรออกงั้นเหรอ?”

“ก็เรื่องที่พวกเราสามคนเป็นเพื่อนสมัยเด็กกันยังไงล่ะ! ทั้งฉัน ยุยจัง แล้วก็เคียวโกะจังน่ะ!!”

สิ่งที่อาคาริพูดออกมานั้นทำให้ยุยถึงกับตัวแข็งทื่อไปด้วยความตกตะลึง นัยน์ตาสีดำที่ตวัดมองคนพูดเต็มไปด้วยความสับสนปนประหลาดใจ เพื่อนสมัยเด็กงั้นเหรอ…เป็นไปไม่ได้น่า ก็เธอน่ะ…

“…พูดเรื่องอะไรของเธอน่ะอาคาริ..ก็เพื่อนสมัยเด็กของฉันน่ะ..โอ๊ย!”

“ยุยจัง! เป็นอะไรไปน่ะ!?”

แต่พอจะพูดในสิ่งที่กำลังคิดอยู่ อาการปวดหัวก็ย้อนกลับมาทำร้ายเด็กสาวผมดำอีกครั้ง แถมคราวนี้ยังรุนแรงยิ่งกว่าคราวก่อนเสียอีก ยุยพยายามฝืนตัวเองต่อต้านอาการดังกล่าวอย่างเต็มที่ แต่สุดท้ายเด็กสาวก็หมดสติไปพร้อมกับเสียงร้องโวยวายของอาคาริและจินัตสึที่เพิ่งเข้ามาในห้องพยาบาล

.

.

“ยุยกำลังคิดอะไรอยู่เหรอ?”

“ก็แค่…รู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆน่ะ คงไม่มีอะไรหรอกมั้ง”

“เห หายากนะเนี่ยที่ยุยจะพูดเรื่องลางสังหรณ์เนี่ย”

“ก็นะ…ว่าแต่ทำไมวันนี้ถึงชวนฉันมาแค่คนเดียวล่ะ?”

“เอ๊ะ? ม..หมายความว่ายังไงงั้นเหรอ?”

“ปกติเวลามีงานเทศกาลเธอก็ชวนอาคาริด้วยตลอดไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมวันนี้ถึงไม่ชวนล่ะ?”

“เอ่อ..จะว่ายังไงดีล่ะ…”

“?”

“อืม..ก็แค่คิดว่านานๆ ทีไปเที่ยวกับยุยสองคนมั้งก็ดีเหมือนกันแค่นั้นแหละ..”

“..ง..งั้นเหรอ..”

“ยุยเขินเหรอ!?”

“เขินบ้าเขินบออะไรกันล่ะ เปล่าสักหน่อย!”

“หน้าแดงๆแบบนี้น่ะกำลังเขินอยู่ชัดๆ”

“ก็บอกว่าไม่ใช่ไงเล่า…”

“จริงเหรอ?”

“จริงสิ…”

.

.

…นี่เธอ..ปวดหัวจนสลบไปอีกแล้วเหรอเนี่ย..ว่าแต่ที่ไหนที่ไหนอีกล่ะเนี่ย…

เด็กสาวกระพริบตาเล็กน้อยหลังจากที่สามารถลากตัวเองออกจากห้วงแห่งความฝันได้สำเร็จ ก่อนจะหันไปสำรวจห้องที่ตัวเองกำลังพักอย่างรวดเร็ว และก็ได้ข้อสรุปในเวลาไม่นานนักเมื่อเห็นร่างของเด็กสาวอีกสองคนที่กำลังเดินเข้ามาในห้อง

“รุ่นพี่ยุยตื่นแล้ว!” จินัตสึร้องลั่นด้วยความดีใจ ก่อนจะถลาเข้าไปหาเด็กสาวที่บัดนี้ยันตัวลุกขึ้นมานั่งแทน โดยมีอาคาริเดินตามเข้ามาติดๆ

“นี่ฉันหลับไปนานแค่ไหนกันน่ะ?” ยุยถามพลางหลับตาตั้งสติเล็กน้อยเพื่อให้หายจากอาการมึนงง

“ไม่ถึงชั่วโมงหรอก นี่พวกอาคาริเพิ่งจะถึงบ้านกันด้วยซ้ำ”

“งั้นเหรอ…งั้นก็ยังไม่เย็นเท่าไหร่ล่ะสิ งั้นเดี๋ยวฉันกลับบ้านดีกว่าล่ะมั้ง ไม่อยากรบกวนเท่าไหร่น่ะ” ยุยว่า

“ไม่ดีมั้งคะ” จินัตสึเอ่ยอย่างไม่ค่อยเห็นด้วย แต่อีกฝ่ายก็ยังคงยืนกรานเสียงแข็งเช่นเดิมอยู่ดี

“เอาแบบนั้นแหละ…”

“งั้นฉันว่าพรุ่งนี้รุ่นพี่หยุดเรียนสักวันน่าจะดีกว่านะคะ” จินัตสึเสนอความคิดของตนโดยมีอาคาริพยักหน้าหงึกหงักเห็นด้วยไม่น้อย แต่ว่าคนฟังกลับรู้สึกไม่ค่อยเห็นด้วยสักเท่าไหร่นี่สิ

“ไม่เอาน่าจินัตสึจัง จะให้หยุดนี่มันก็…” แล้วยุยก็ต้องพับคำแก้ต่างของตัวเองลงไปแต่โดยดี เมื่ออีกสองคนที่เหลือหันมามองเธอด้วยแววตาจริงจังพร้อมทั้งเอ่ยว่า

“หยุดเรียน…”

“ข..เข้าใจแล้ว…”

.

แต่ถึงจะสัญญากับอาคาริและจินัตสึไป สุดท้ายด้วยความที่ยังอยากรู้ความจริง ยุยก็พยายามตื่นแต่เช้าแล้วลากสังขารของตัวเองมาดักรอใครบางคนถึงบ้านจนได้… ถ้าอาคาริกับจินัตสึรู้เข้า เธอคงไม่พ้นโดนสวดยับอีกแน่ๆ ว่าแต่ทำไมช่วงนี้เธอฝืนตัวเองบ่อยจังนะ…

“ฟ..ฟุนามิซัง!?” เคียวโกะที่กำลังจะออกจากบ้านถึงกับเหวอเลยทีเดียวเมื่อเห็นร่างของคนที่ไม่น่าจะมายืนอยู่ตรงหน้าบ้านของเธอได้ มาได้ยังไงกันน่ะ…

ในขณะที่เคียวโกะกำลังสงสัยอยู่นั่นเอง ยุยเองก็มีสีหน้าแปลกๆ เมื่อได้ยินอีกฝ่ายเรียกตัวเองด้วยนามสกุลเช่นกัน ทั้งที่คนอื่นเรียกแล้วรู้สึกเฉยๆ แต่ทำไมกับคนตรงหน้ากับรู้สึกว่า..ยังไงก็ไม่ใช่อยู่ดี..

“เรียกฉันว่ายุยก็ได้…”

“อ..เอางั้นเหรอ ว่าแต่มาบ้านฉันได้ยังไงกันน่ะ?”

“..อาคาริบอกมาน่ะ..” ซะเมื่อไหร่กันล่ะ แค่เธอคิดว่าจะไปบ้านของอีกฝ่าย สองขาเจ้ากรรมกลับก้าวสวบๆ จนมาหยุดอยู่หน้าบ้านอีกฝ่ายเนี่ยล่ะ ทั้งๆ ที่ตัวเธอก็ไม่รู้แท้ๆ ว่าบ้านของคนตรงหน้าอยู่ที่ไหน แต่ทำไมถึงมาถูกด้วยก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน…

“อาคาริจังบอกมางั้นเหรอเนี่ย ว่าแต่ฟ..ย ยุยมีธุระอะไรกับฉันงั้นเหรอ?” เคียวโกะถาม ก่อนจะอ้าปากเหวอกับคำตอบที่ได้รับจากเด็กสาวผมดำที่ว่า

“วันนี้โดดเรียนกันมั้ย?”

——————————-

รู้สึกเหมือนตัวเองเขียนแปลกๆอีกแล้ว สงสัยสมองโดนโจมตีจากการเรียน 555 o<–<

Part 4

Yuru Yuri FanFic : ทานาบาตะ Part 3 [Yui x Kyouko]

One thought on “Yuru Yuri FanFic : ทานาบาตะ Part 3 [Yui x Kyouko]

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s